Achter InfoGalaxis

Alles begon met een vraag…

Ik ben geen IT’er. Geen psycholoog en ook geen pedagoog.

Ik ben moeder, en ik raakte gefascineerd door de wereld die dankzij kunstmatige intelligentie voor ons open is gegaan.

De enorme hoeveelheid kennis die tegenwoordig binnen ieders bereik ligt, is bijna niet te bevatten. We kunnen vragen stellen, leren, creëren en dingen ontdekken waarvoor we een paar jaar geleden heel andere mogelijkheden nodig hadden. Tegelijk zie ik hoe onzeker ook wij, volwassenen, ons in die wereld voelen.

Na een tijdje bleef één vraag door mijn hoofd spelen:

Als wij deze wereld nu nog aan het leren zijn, hoe zal het dan zijn voor onze kinderen, die erin opgroeien?

Misschien hield het me zo bezig omdat ik mijn eigen kinderen op dit gebied altijd net iets anders heb opgevoed.

Bij ons was een scherm niet iets verbodens. Toen ze klein waren, mochten ze een filmpje kijken als ze dat wilden. Later kwamen de tablet, de computer, games en alles wat met twee jongens vanzelf het huis in trekt. Dat betekende natuurlijk niet dat ik altijd sereen naast ze zat. Soms kon ik ze wel achter het behang plakken. 😄 Maar in een totaalverbod heb ik nooit geloofd. Als technologie deel uitmaakt van de wereld waarin ze moeten leven, bescherm ik ze niet door die wereld buiten te sluiten. Ik wil ze liever helpen ermee te leren omgaan.

Een zin die ze waarschijnlijk inmiddels niet meer kunnen horen, is: Bewaar je evenwicht.

Speel. Gebruik de computer. Kijk een filmpje. Ontdek. Maar sta ook op. Ga naar buiten. Eet iets. Praat met elkaar. Doe iets heel anders. En als je daarna weer wilt spelen, ga je gewoon terug. Het doel is niet dat de digitale wereld geen deel uitmaakt van hun leven. Het doel is dat die niet hun hele leven wordt.

Ergens daar begon ook InfoGalaxis.

De eerste ideeën kwamen zelfs tijdens het werk. Ik was aan het schoonmaken en ondertussen dwaalden mijn gedachten – zoals wel vaker – heel ergens anders naartoe. Het ene idee bracht het andere mee. Wat als we hier al op jonge leeftijd mee beginnen? Wat als we niet pas over online gevaren praten nadat er iets is gebeurd? En wat als we kinderen geen angst proberen aan te praten, maar ze leren signalen te herkennen? Het idee bleef wekenlang door mijn hoofd gaan. Ik dacht erover na, het groeide en veranderde, en er kwamen steeds nieuwe onderdelen bij. Op een gegeven moment wist ik dat ik niet zomaar een boek wilde maken. Ik wilde een hele wereld creëren. Een wereld die met kinderen kan meegroeien en ze via verhalen, personages, spelletjes en opdrachten leert wat ze na een lange uitleg van een volwassene misschien vijf minuten later alweer vergeten zijn. Zo is InfoGalaxis ontstaan.

Als ik hoop dat een kind één ding meeneemt uit InfoGalaxis, dan is het inzicht. Dat het merkt wanneer iets vreemd is. Dat het nadenkt over wat het ziet of wat iemand van hem vraagt. Dat het niet meteen bang wordt, maar ook niet automatisch alles gelooft. Dat het vragen durft te stellen en weet dat het altijd terechtkan bij een volwassene die het vertrouwt. Het doel is niet dat kinderen bang worden voor de online wereld, maar dat ze er steeds zelfverzekerder hun weg in leren vinden.

Ouders wil ik iets geven wat ik zelf ook graag had gehad: een eenvoudig houvast om met jonge kinderen over dit soort onderwerpen te praten. Hoe groot InfoGalaxis zal worden, weet ik nu zelf ook nog niet. Soms twijfel ik. Dan lees ik weer een verhaal over wat er online met kinderen kan gebeuren en kom ik opnieuw tot dezelfde conclusie: hier wil ik aan blijven bouwen.

Niet om kinderen bang te maken voor de wereld waarin ze opgroeien.

Maar om ze te leren daarin zelf na te denken.

Andrea Becsei
bedenker en maker van InfoGalaxis
linkedin.com/in/andrea-becsei